باید ترسید از آنهایی که به دلتنگی هم رحم نمی کنند ... می دزدندش !

از یک جایی به بعد آدم دیگر دلتنگی اش را داد نمی زند، دلتنگی اش را با خودش به هر جا نمی برد

دلتنگی اش را به غریبه ها نه ، به دوستانش هم نشان نمی دهد.

جایی دور از چشم پنهانش می کند و گاهی فقط وقتی که تنهاست به سراغش می رود

دستی به سر و رویِ دلتنگی اش میکشد، بغلش میکند، شاید با بغض شعری برایش بخواند یا با اشک لالایی ای ...

و دوباره آرام پنهانش میکند؛ همان گوشه ی دنجِ دور از دیگران

تا دیگر کسی به سرش نزند برای باجگیری، دلتنگی اش را گروگان بگیرد!